Í morgun ákvað forseti lýðveldisins að vísa Icesavemálinu í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það mál er eins og kunnugt er ein lykilforsenda þess að unnt sé að reisa þjóðina úr þeim efnahagshörmungum sem útrásarvíkingarnir komu þjóðinni í. Með ákvörðun sinni gefur forsetinn lögmætri og lýðræðislega kjörinni ríkisstjórn í landinu langt nef. Enginn efast um vald forseta til að neita að undirrita lög. En slíkt vald verður að fara með af yfirvegun og ábyrgð. Það er hvorki stjórnskipan á Íslandi né í anda þingræðis að forsetinn fari með framkvæmdavaldið og vandséð er hvernig unnt er að stjórna landinu ef ríkisstjórn á það undir geðþótta forsetans að grípa inn í atburðarás að sínum hentugleikum. Þá væri rétt að afnema þingræðið og breyta stjórnarskránni í þá veru að forsetinn skipaði ríkisstjórn eins og í Frakklandi eða Bandaríkjunum og ætti það við þjóðina en ekki þingið hvernig með er farið. En við erum hvorki stödd í Frakklandi né annars staðar og þótt forsetinn fari víða ætti honum að vera ljóst hvar hann er staddur og hvert valdsvið hans nær.

Það er komið síðsumar og hallar að hausti. Samt hafa þingmenn ekki haft undan við að ræða mál málanna og aðeins gert sér örstutt velþegið hlé til að draga andann yfir verlsunarmannahelgina áður en lokahrinan um ICESAVE hefst og örlög þjóðarinnar ráðast. Mikið liggur við. Reyndar hefur umræðan verið svo yfirþyrmandi að jafn erfitt hefur verið að fylgja henni eins og að reyna að drekka vatn úr brunahana; mest skolast fyrir ofan garð og neðan en þó eru dropar sem skila sér. Lagarök Eiríks Tómassonar, Ragnars Hall, Stefáns Más Stefánssonar og fleiri lögspekinga eru t.d. vel yfirveguð og ígrunduð og eðlilega hafa þeir því nokkuð til síns máls. Svo eru þeir sem ekki vilja borga bæði vegna þess að við berum enga ábyrgð á skuldum vegna ICESAVE og hins að við ráðum alls ekki við að greiða skuldina.